In de hedendaagse politiek gaat het allang niet meer om het algemene belang van het land, maar gaat het vooral om ego’s, partij- of eigenbelang. Amerika is hier een passend voorbeeld van. De republikeinen hebben acht jaar lang alle voorstellen van Obama geboycot alleen en uitsluitend om de democraten niet het succes te gunnen. Inmiddels zijn daar de verkiezingscampagnes losgebarsten voor de nieuwe president en is het een moddergevecht geworden tussen Donald en Hillary, die uitsluitend voor zichzelf aan het vechten zijn.

Tijdens de debatten is geen enkele vraag fatsoenlijk beantwoord en zijn beiden alleen maar bezig om het nest van de ander te bevuilen en hun eigen straatje schoon te vegen.

In Nederland kunnen ze er ook wat van. Na Prinsjesdag zijn alle partijen direct in de aanval gegaan om zo’n stevig mogelijke positie te krijgen voor de aanstaande verkiezingen. Emiel strooit zoals gewoonlijk weer met geld zonder dat hij enig idee heeft waar dit geld vandaan moet komen. Diederik probeert te redden wat er te redden valt en gedraagt zich als een echoput door dat te roepen wat zijn concurrenten ook roepen. Jesse, de nepimitator van Obama, schreeuwt krachtige leuzen in de hoop dat zijn jeugdige enthousiasme door het volk wordt opgepakt. Sybrand doet naarstige pogingen om het gezin weer de hoeksteen van de samenleving te laten worden. Alexander zoekt naar nieuwe invalshoeken omdat hij al jaren hetzelfde roept en nu niet meer weet wat hij zij achterban nog kan verkopen. Mark heeft zijn richtingaanwijzer nog meer rechts gezet en Geert deinst nog even mee op de emotionele golf die ons land, samen met een hoop vluchtelingen, heeft overspoeld.

Je hoeft tegenwoordig ook niets meer te kunnen om in de politiek naam te maken. Kijk naar een oplichter als Henk Krol die zogenaamd de portemonnee van de oudjes wil vullen, maar niet voordat hij eerst zijn eigen zakken heeft gevuld. Of aandachtsdier Sylvana Simons die Nederland wil beroven van haar cultuur en een bedenkelijke partij vertegenwoordigt die discrimineert terwijl zij zichzelf de verpersoonlijking tegen racisme vindt. Dit soort figuren moeten straks gaan meepraten en beslissen over de toekomst van ons land.

‘Drijfveren van politiek zijn ijdelheid, eerzucht en machtswellust, zelden het onbaatzuchtige verlangen een idee of een groep mensen te dienen’.