Het is vreemd te moeten constateren dat er in een sector waarin de zorg voor de zieke mens de hoogste prioriteit heeft, te weinig oog is voor de risico’s voor een burn-out bij artsen.

Artsen, die er juist voor moeten zorgen dat de zieke mens ook de best mogelijke zorg moet krijgen, staan onder enorme druk. Niet alleen de psychische belasting en de enorme verantwoordelijkheid die deze beroepsgroep heeft, maar ook de fysieke lasten spelen een grote rol in het feit dat veel artsen al vroeg te maken krijgen met een burn-out.

Een dienst van vier en twintig uur in een weekend is vrij normaal en dan mag men hopen dat men enkele uurtjes slaap kan pakken zonder gestoord te worden door een verpleegkundige.

Werkdagen van twaalf tot veertien uur zijn meer regelmaat dan uitzondering. Ziekenhuisdirectie en patiënten verwachten dan ook nog dat een arts tot op het laatst een topprestatie kan leveren, iets wat onder normale omstandigheden al onmogelijk is, laat staan als het om levens van mensen gaat.

In de gezondheidszorg, waar verzekeringsmaatschappijen en farmaceutische bedrijven de scepter zwaaien, staat de zorg om de mens allang niet meer centraal en gaat het alleen nog maar om geld. Het is goed dat er nu eindelijk eens gekeken wordt naar de risico’s welke deze werkdruk bij artsen met zich meebrengt, maar het zijn niet de artsen die ziek zijn, maar het is de gezondheidszorg die op sterven na dood is.