Gelukkig, het zit er weer op. De stortvloed van een regen van lintjes, waar het zijne Koninklijke Hoogheid behaagd om deze uit te reiken aan mensen die iets voor de maatschappij hebben betekend, is weer over het land getrokken.

Natuurlijk is het fijn dat mensen in het zonnetje worden gezet en waardering krijgen voor het feit dat zij zich onbaatzuchtig inzetten voor de maatschappij, maar om dit willekeurig te belonen met een medaille, roept hier en daar toch vragen op. Deze waardering wordt weliswaar uit naam van de koning uitgereikt, maar komt tot stand door mensen in de directe omgeving van de persoon in kwestie. De vraag rijst dan ook waarom de ene persoon wel en de andere persoon niet.

Kun je iemand die zich dertig jaar belangeloos inzet voor de medemens vergelijken met bijvoorbeeld een presentator zoals Natasja Froger, die er vet voor wordt betaald om emo-tv te maken? Is een veertigjarige carrière van een zanger meer waard dan het veertigjarige dienstverband van een vuilnisman, die dankzij zijn inzet er voor zorgt dat de wereld om ons heen schoon blijft? Draagt een vrijwilliger meer bij aan de maatschappij dan een ondernemer die door de jaren heen miljoenen belastinggeld in de staatskas stopt?

Mensen die zich belangeloos inzetten, doen dit niet voor een medaille of een knuffel van de burgemeester. Zij doen dit omdat zij dit zelf graag willen, omdat zij het belangrijk vinden om mensen die het nodig hebben, te helpen. Af en toe een dankbaar woord, misschien een keer een bloemetje, doosje chocolade of een flesje wijn, is voor hun al voldoende waardering.

Misschien moet het zijne Koninklijke Hoogheid maar niet meer behagen om Jan en Alleman een lintje te geven en alleen nog maar mensen een medaille op de borst prikken die een meer dan uitzonderlijke prestatie hebben geleverd en de waardering verdienen van het ganse volk en niet van een handjevol, meestal bevriende mensen, uit hun directe omgeving.

‘Als iedereen zo gemakkelijk een medaille krijgt, wat doet dit met mensen waarbij de omgeving zwijgt’.